Langue de Barbarie.

Het nationaal park “Langue de Barbarie” ligt ten zuiden van Saint-Louis, en omhelst het gebied van de monding van de rivier de Senegal. Tot in 2003 liep de rivier evenwijdig met de oceaan over een 30-tal kilometer, tussen de oceaan en de rivier lag een landtong van maximaal 400 meter breed. Op deze landtong of Langue komen heel wat visarenden uit Noord-Europa overwinteren. Het park is ook belangrijk voor heel wat andere vogelsoorten zoals sterns, steltlopers en pelikanen, maar ook voor 4 soorten zeeschildpadden, die op de langue de barbarie keer per jaar hun nest maken, en voor varanen.

In 2003 werd echter een bres gaslagen in de Langue, net ten zuiden van Saint-Louis en ten noorden van het nationaal park. De bres was oorspronkelijk 4 meter breed, en bedoeld om het oude deel van de stad Saint-Louis, dat op een eiland in de rivier ligt, te beschermen, en tevens om een kortere weg te creƫren voor de vissers naar de oceaan. Vandaag is de bres ongeveer 5 kilometer breed. Toen de bres werd gerealiseerd, had men helemaal geen rekening gehouden met de kracht van het oceaanwater. Zo ontstond er een nieuw systeem van stromingen, de originele monding van de rivier is vandaag helemaal verzand, en de Langue valt steeds meer ten prooi aan de oceaan, in zuidelijke richting. Vanuit het noorden groeit de Langue dan wel weer opnieuw aan, maar niet met dezelfde snelheid. Dit betekent dat de achterliggende dorpen steeds meer in gevaar komen voor overstromingen. En lokale vissers zijnn met hun kleine bootjes (pirogues) niet opgewassen tegen de krachtige golven van de oceaan. En in de rivier is het visbestand erop achteruit gegaan.

De Senegalese regering zocht hulp in Nederland om de situatie van de bres te bestuderen, en uit te kijken naar duurzame oplossingen.

Het ecosysteem van het nationaal park “Langue de Barbarie” verandert vandaag heel snel. De beheersplannen zijn niet meer afgestemd op de huidige situatie.

v.z.w. Tougoupeul kreeg een contract voor 2 jaar van de Senegalese overheid om de beheersplannen van het Nationaal Park “Langue de Barbarie” te herwerken. Maar een plan zonder accurate gegevens is geen plan, dus starten we vanaf november met het monitoringswerk. We sturen 2 Spaanse biologen naar de Langue om er de lokale parkwachters te helpen bij het monitoren: hoe, waar en wanneer moeten vogels worden geteld, hoe kunnen de zeeschildpadden best geteld worden, enz. De telgegevens worden gedigitaliseerd, en vooral, we leren de lokale medewerkers van het park hoe deze data in te voeren, en daarna te analyseren.

Eenmaal de data zijn ingevoerd en geanalyseerd, worden er doelsoorten voor het gebied gedefinieerd (planten en dieren). In functie van deze doelsoorten worden dan actieplannen opgesteld, en kan het nationaal park een nieuwe toekomst tegemoet.

De lokale bevolking wordt uiteraard betrokken bij dit project, zonder hen is er geen draagvlak om dit project uit te werken.




Thanks to our sponsors: